logo

Esculturas en pedra reflexo da cultura tradicional galega:
costumes, oficios, lendas, crenzas e representacións de persoaxes mitolóxicos (meigos, fadas, bruxas, etc,...).

* O vello. Granito alvero (160x50x60cm.).

Proposta de recuperación dos restos do muiño do Valente a iniciativa da A.V.V. Sta Baia de Mos.

MOS - MOLIS.

RECUPERACIÓN DOS RESTOS DO MUIÑO DO VALENTE.

As obras de mellora da estrada N-550 causaron a desaparición do Muiño do Valente. Daquel muíño hoxe somentes quedan catro pedras; O Pé, a moa ou roda do muiño e as dúas últimas pezas da canle.

Varios estudos e publicacións relacionaron tradicionalmente o topónimo do concello de Mos cos muíños, xa que “a moa” (do latín molan) convertese en “a mo” debido a unha variante lingüística e fai plural en as mos (as moas).

Por outra banda, documentos da Idade Media refírense á nosa Parroquia co nome de “Terra de Molis”, que deu pé a interpretalo como “terra de muíños”.

Hoxe en día esta teoría é dubidosa, xa que probablemente o topónimo débese a outro tipo de moas. O termo “moa” dá nome noutros lugares de Galicia a penedos ou montes con forma de moa dental. O gran número de penedos destas características que atopamos no camiño de Santiago (a XIX Vía Militar dos romanos), no percorrido dende o Barrio de Amieirolongo ata o da Gándara, parecen ser a verdadeira orixe do nome do noso concello. Foi a citada variante lingüística a que fixo derivar “as moas” en “as mos”, o mesmo termo que utilizamos cando falamos das rodas dos muíños.
Polo tanto a interpretación correcta de “Terra de Molis” é: Terra de Mos.

A idea de recuperar os restos do muíño para a nosa memoria colectiva e noso patrimonio cultural convértese, por relación, na maneira de divulgar tamén a orixe toponímica do noso pobo.


Monumento conmemorativo do dia contra a violencia de xénero(25/11/06)

*Figuración dunha muller (torso, cabeza e brazos) que representa á sociedade. Ten unha man na cara reflexando a súa dor polas 65 mortes derivadas da violencia de xénero en todo o Estado (2006). A outra man agarra un canto rodado que xunto a outros que están incrustados no bloque de granito simbolizan cada unha destas mortes.

*(Camiñando cara á Igualdade) a escultura serviu como punto final a unha marcha que percorreu o tramo do camiño de santiago ó seu paso por Mos, organizada polo Concello .

Os participantes portaron os cantos rodados dende o inicio do percorrido ata chegar ó final e colocáronos na escultura.

Escultura adicada a María Magdalena "poetisa da Louriña"

Nacín muller
Nacer muller no século vinte…
¡Que falta de prudencia!
Nacín muller e teño tres defectos:
ser muller, ser pobre e ser poeta.

Nacín muller … ¡que mágoa!
Nacer fóra do tempo,
nacer muller nun mundo para homes feito,
foi a perda máis grande,
foi o erro primeiro.

Son pobre por desgracia,
diso culpa non teño,
pero por ser poeta
se Deus non o remedia,
vou ter que ir ó inferno.

Se queres vivir ben e ter amigos,
non escribas poemas
pois con menos delito
condenaron a moitos á fogueira.

¡Que desgracia tan grande é inda hoxe…
nacer muller, ser pobre e ser poeta!

María Magdalena. Poeta da Louriña.