Esculturas en pedra reflexo da cultura tradicional galega:
costumes, oficios, lendas, crenzas e representacións de
persoaxes mitolóxicos (meigos, fadas, bruxas, etc,...).
* O vello. Granito alvero (160x50x60cm.).
Proposta de recuperación dos restos do muiño do Valente a iniciativa da A.V.V. Sta Baia de Mos.
MOS - MOLIS.
RECUPERACIÓN DOS RESTOS DO MUIÑO DO VALENTE.
As obras de mellora da estrada N-550 causaron a desaparición do Muiño do Valente. Daquel muíño
hoxe somentes quedan catro pedras; O Pé, a moa ou roda do muiño e as dúas últimas pezas da canle.
Varios estudos e publicacións relacionaron tradicionalmente o topónimo do concello de Mos cos
muíños, xa que “a moa” (do latín molan) convertese en “a mo” debido a unha variante lingüística e
fai plural en as mos (as moas).
Por outra banda, documentos da Idade Media refírense á nosa Parroquia co nome de “Terra de Molis”,
que deu pé a interpretalo como “terra de muíños”.
Hoxe en día esta teoría é dubidosa, xa que probablemente o topónimo débese a outro tipo de moas.
O termo “moa” dá nome noutros lugares de Galicia a penedos ou montes con forma de moa dental.
O gran número de penedos destas características que atopamos no camiño de Santiago (a XIX Vía
Militar dos romanos), no percorrido dende o Barrio de Amieirolongo ata o da Gándara, parecen ser
a verdadeira orixe do nome do noso concello. Foi a citada variante lingüística a que fixo derivar “as
moas” en “as mos”, o mesmo termo que utilizamos cando falamos das rodas dos muíños.
Polo tanto a interpretación correcta de “Terra de Molis” é: Terra de Mos.
A idea de recuperar os restos do muíño para a nosa memoria colectiva e noso patrimonio cultural
convértese, por relación, na maneira de divulgar tamén a orixe toponímica do noso pobo.
Monumento conmemorativo do dia contra a violencia
de xénero(25/11/06)
*Figuración dunha muller (torso, cabeza e brazos) que
representa á sociedade. Ten unha man na cara
reflexando a súa dor polas 65 mortes derivadas da
violencia de xénero en todo o Estado (2006). A outra man
agarra un canto rodado que xunto a outros que están
incrustados no bloque de granito simbolizan cada unha
destas mortes.
*(Camiñando cara á Igualdade) a escultura serviu como
punto final a unha marcha que percorreu o tramo do
camiño de santiago ó seu paso por Mos, organizada
polo Concello .
Os participantes portaron os cantos rodados dende o inicio
do percorrido ata chegar ó final e colocáronos na escultura.
Escultura adicada a María Magdalena "poetisa da Louriña"
Nacín muller
Nacer muller no século vinte…
¡Que falta de prudencia!
Nacín muller e teño tres defectos:
ser muller, ser pobre e ser poeta.
Nacín muller … ¡que mágoa!
Nacer fóra do tempo,
nacer muller nun mundo para homes feito,
foi a perda máis grande,
foi o erro primeiro.
Son pobre por desgracia,
diso culpa non teño,
pero por ser poeta
se Deus non o remedia,
vou ter que ir ó inferno.
Se queres vivir ben e ter amigos,
non escribas poemas
pois con menos delito
condenaron a moitos á fogueira.
¡Que desgracia tan grande é inda hoxe…
nacer muller, ser pobre e ser poeta!
María Magdalena. Poeta da Louriña.